Регионал ИНФО

Регионал ИНФО

АМФAКСИТИДА

АМФAКСИТИДА

"Се тече се се менува".
Така и во Дојран времето оставило многу траги од минатото. Постојано бил граден, разрушуван, пален па повторно обновуван. Поробуван во повеќе наврати и од разни поробувачи. Сето тоа придонело во Дојран да се изградат градби (Цркви, чешми, бањи, саат - кули, училишта и др.) од различни култури и народи. За таквата богата историја на градот Дојран денес ни зборуваат остатоците од повеќе културно-историски споменици кој можат да се видат во Дојран.
Со овие зборови на официелниот сајт на Дојран се претставува градот и општината.

Дојранско Езеро

Црквата "Св. Илија"
Изградена во 1848 година. Со доброволни прилози од верниците. Главен архитект бил Ѓорѓе Новаков од село Папрадиште - Велешко. Таа требала да им служи на сите христијани кои живееле во Дојран, но станала јаболко на раздор. По изградбата, Султанот со указ ја дал на грчките попови, односно на грчката патријаршија. Бидејки верници од Дојран не биле задоволни побарале...

Градската саат - кула
По кажувања таа е изградена во средината на 14 век и тоа во првите години по освојувањето на градот од страна на Турците во 1372 година. Се раскажува дека освојувачите поминале преку замрзнатото езеро кое било покриено со снег. Таква е легендата меѓу дојранчани. Кога аскерите влегле во градот, изненадувањето било големо, како не се издавиле, а и водачот по веста дека војската минала преку смрзнатото езеро бил зачуден. Како гест за спасувањето на војската од сигурна смрт и секако освојувањето на Дојран, е изградена Саат-кулата.

Градска бања - Амам
На некои 100-ина метри од денешниот хотел "Јака" се наоѓаат остатоците на некогашната единствената бања во градот Дојран, позната како "Амам" - турцизам. За бањата нема податоци кога е градена во кажувања од постари се зборува дека работела се до 1916 година кога е и срушена. Но се знае дека се состоела од повеке простории од кои едни биле за жени, а други за мажи исто така се вели дека во секоја просторија имало чешми. Водата до бањата била носена со ќерамидни цевки од месноста Дере-Баш, на 2 km од Дојран. Водата се затоплувала со дрва во во посебна просторија и од таму течела во чешмите од кои се миеле граѓаните